تصویر سادهای که جوانان یهودی آمریکا را صرفا در حال فاصله گرفتن از زندگی یهودی میبیند، با یافتههای Project Prism پیچیدهتر میشود. این پژوهش ملی که در اوت ۲۰۲۶ منتشر شد، بر پایه پاسخهای ۲,۰۷۱ یهودی آمریکایی ۲۲ تا ۴۰ ساله در پنل احتمالاتی AmeriSpeak متعلق به NORC انجام شده است. ۷۵ درصد گفتهاند به طور منظم در دستکم یک فعالیت یهودی شرکت میکنند.
اما ۴۵ درصد فقط به صورت غیررسمی، مثلا در خانه یا با خانواده و دوستان، مشارکت منظم دارند. ۳۰ درصد نیز از طریق نهادها یا سازمانها به طور منظم مشارکت میکنند. در این پژوهش «منظم» میتواند به معنای حداقل یک بار در چند ماه باشد، نه لزوما مشارکت هفتگی.
نتیجه مهم این است که عضویت در کنیسه یا سازمان، به تنهایی تمام زندگی یهودی نسل جوان را اندازهگیری نمیکند.
خانواده و دوستان از مهمترین منابع پیوند یهودی هستند
۵۵ درصد گفتند بیشترین احساس پیوند یهودی را از خانواده میگیرند و ۴۴ درصد دوستان یهودی را نام بردند. در مقابل، ۱۹ درصد سازمانها یا گروههای جامعه یهودی و ۱۳ درصد تجربههای مرتبط با اسرائیل را ذکر کردند.
۷۰ درصد گفتند یک جشن یا سنت تکرارشونده نقش مهمی در شکلگیری هویت یهودی آنان داشته است. ۶۰ درصد نوعی آموزش یهودی و ۴۹ درصد یک رویداد چرخه زندگی یهودی را موثر دانستند.
مشارکت و فاصله گرفتن میتوانند همزمان رخ دهند
مجموعا ۳۹ درصد گزارش کردند که به دلیل رویدادهای سالهای اخیر که بر یهودیان اثر گذاشته، کمتر درگیر شدهاند، در انتخاب فضاهای یهودی گزینشیتر شدهاند یا از برخی فضاها کاملا کنار کشیدهاند.
این رقم نباید به شکل «۳۹ درصد زندگی یهودی را ترک کردند» بازنویسی شود. این دسته چند رفتار متفاوت را در خود دارد.
دادهها از دسامبر ۲۰۲۵ تا آوریل ۲۰۲۶ گردآوری شد؛ دورهای که یهودیان آمریکا با پیامدهای ۷ اکتبر، جنگ اسرائیل و حماس و افزایش یهودستیزی روبهرو بودند. پژوهش یک علت واحد برای همه تغییرات اثبات نمیکند.
بیشتر شرکتکنندگان آموزش یهودی داشتند، اما بسیاری آن را کافی نمیدانستند
۸۸ درصد دستکم نوعی آموزش یهودی دریافت کرده بودند، اما فقط ۱۵ درصد آن را استثنایی ارزیابی کردند و ۵۳ درصد گفتند میتوانست بهتر باشد.
پژوهش میان آموزش رسمی یهودی یا سفر به اسرائیل و پیوند قویتر با اسرائیل ارتباط آماری یافت. این رابطه به معنای اثبات علت و معلول نیست.
هزینه، کمبود زمان، نبود گزینههای نزدیک، نامرتبط بودن برنامهها با علایق شخصی و نگرانی از قضاوت یا عدم تناسب فکری از موانع مشارکت بودند.
نهادهای یهودی چه چیزی میتوانند بیاموزند؟
یافته اصلی این نیست که جوانان یهودی هویت خود را کنار گذاشتهاند، بلکه این است که بخش مهمی از زندگی یهودی آنان خارج از نهادهایی رخ میدهد که رهبران جامعه عادت دارند اندازهگیری کنند. ۶۲ درصد گفتند تجربه یهودی بودن در آمریکا برای هویت شخصیشان مهم است و ۸۴ درصد ارتباط با خانواده را مهم دانستند.
برای کنیسهها، فدراسیونها، مربیان و بنیادها، این یافته یعنی آمار عضویت ممکن است مشارکت واقعی را کمتر از واقع نشان دهد. خانواده، دوستی، سنتهای خانگی، هزینه، احساس تعلق و امکان داشتن دیدگاههای متفاوت در انتخاب فضاهای یهودی نقش دارند.
Project Prism عمدتا یک تصویر مقطعی است، نه مطالعهای طولی که آینده این نسل را ثابت کند. ارزش آن در ترسیم دقیقتر نحوه زندگی یهودی در سال ۲۰۲۶ است.
